هر دو...
صمیمی ترین و در واقع تنها دوستمو که باهام یه دانشگاه و خوابگاهیم و تخت بالا سریمه به علت رفتارای سمی و آزار دهندش و قهرای بی دلیلش برای همیشه از قلب و زندگیم بیرون انداختم اما همزمان شب و روز یه جاییم...سختع
غمگبن نیستم
ولی خسته ام
هم جسمی هم روحی
از اینکه فکر اون اوم رهام نمبکنه خسته شدم
والا دیگه چی میشه گفت:)
غمگینم واس هر کی دلسوزی کردم لایقش نبود
میخام سعی کنم شاد باشم گور بابای دنیا و ادماش مگ غصه من برا بقیه مهمه فقط زندگی من تباه میشه و
تو پیری عوارض وحشتناکشو میبینم
از خدا میخام کمکمون کنه غصه نخوریم
الان بزرگترین غصه ام سالم بودن تو دلیمه اونم مطمعنم خدا هوامو داره
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز