چند روزه اومدم قهر خونه مادرم

اره اما حقیقت اینه که تو شرایط نرماله انسانی پدر مادر هردو بچشون رو‌دوست دارن و نباید روح بچه رو با این بدگویی ها ازار بدن از نظر روانشناسی بدگویی جلوی بچه ها برابر با تجاوزه براشون از نظر ذهنی

روال جدا شدن همینه 

بعد طلاق هم بچه ها همین سبک زندگیو دارن فقط باید دوستانه پدر و مادر رفتار کنن توی ملاقات ها تا بچه ها سرشکسته نشن 

ن کی گفته که بچه الویته همیشه الویت اول خودتی وقتی خودت آروم باشی میتونی بچه سالم تحویل بدی ن بخاطر یه سری چیزای مسخره تا آخر عمر بسوزی که بچع زیر سایه پدر مادر باشه ولی یه بچه عقده ای بار بیاد از بس که دعوا تنش دیده

این روال جدا شدن نیست روال گند زدن توی روح و روان و همچینین خراب کردن کودکی موجودی هست ک با اختیار والدینش به دنیا اومده...اگه مسئولیت پذیریتون در این حده هیچوقت بچه دار نشین ...

احتمالا تو شرایطش قرار نگرفتی خداروشکر که نمیتونی درک کنی ، گاهی روان بچه با باهم بودن بدتر از جدا بودن به هم میریزه، 

منم میگم اول بچه ولی باید همه جوانبو نگاه کرد بدبخت مادر هی بسوزه فکربچه کنه شوهرم عین خیالش نباشه

ربطی نداره  با عرض معذرت اصلا حرفتون رو یک درصد قبول ندارم 

گاهی زندگیای خوب بادلایل واهی بهم میریزه 

گاهی ام شرایط مثل زمان تولد بچه ها نیست انسان مدام درحال تغییره 

گاهی جدایی یعنی راحتی روان بچه 

نسخه شما رو نمیشه واسه همه پیچید 

من روزانه صدتا پرونده طلاق میبینم خیلیاشون زندگی هایی بوده که کسی باورش نمیشده به ین بست برسه 

دقیقا یک نسخه رو برای همه میپیچن

حرف من هیچ جاش به این معنا نبود ک باید سوخت و ساخت ...

ولی وقتی نمیخوای بسوزی و بسازی باید مسئولیت کرده های خودت هم بر عهده بگیری 

بچه ها با انتخاب والدینشون به دنیا میان پس اگه قراره جدا شدنی هم باشه باید بااصول خودش باشه که این بین بچه ها اسیب نبینن ...اکثرا مشکلات بزرگسالی نتیجه تروما های به وجود اومده کودکی هست ...

بچه ای ک الان حس مزاحمت داره

بچه ای که حس سربار بودن داره قطعا داره اسیب میبنه ...پس یا باید بچه دار نشدن یا وقتی بچه دار شدی باید اینقدر قوی و با عرضه باشی که هیچ وقت نزاری روح و روان بچه اسیب ببینه ...این اصلا باعث افتخار نیست که خونه متنشجی داشته باشی ولی والدین باهم زندگی کنن ...

بالا نسبت به این حرف شما هم جواب دوستمون دادم...

اگه جدایی هم قراره رخ بده نباید بچه این وسط پاس کاری بشه نباید اسیب بیینه...گاهی اسیب ندیدن بچه هم در گرو جدایی هست...ولی جدایی با اصول 

مگه من گفتم طلاق نگیرن ک شما اینو میگی ؟؟؟؟

من میگم روند جداشدنم باید جوری باشه به بچه اسیب نرسه نکه عین توپ بچه ها پاس کاری بشن ...

قطعا زندگی توی محیط متشنج با والدین خیلی بدتر از زندگی توی محیط اروم با یکی از والدین 

ولییی بجه نباید این وسط اسیب ببینه ...

به نظر من دعوا رو ادامه ندین، هیچ چیزی ارزش زندگی مشترک رو نداره، مشکل ما خانم ها اینه که همیشه از دید و زاویه خودم زندگی رو نگاه می کنیم، خیلی وقت ها به نظرم باید از دید مردها هم به زندگی نگاه کرد و ببینی آیا از این مشکل پیش اومده چند درصد مقصر ما هستیم و چند درصد آقایون!!!!!

در هر صورت اگه طرفت قابل صحبت کردنه بهش وقت بده باهاش صحبت کن و بذار اونم حرف بزنه. همین۴😊😊