وصیت میکنم🖤

(۱۴۰۳/۰۴/۱۸دوشنبه۰۲:۴۱ماهه محرم)

به نام خدایی که عشق را آفرید و عاشق را معشوقه عشق کرد و قلب را آفرید تا درونش گلی با خون بروید.

برای خُدایم مینویسم وَ وصیت میکنم :

امشب دلم گرفتست، میدانم که چند روز دیگر این شب را یادم هم نمیاید و یا خوشحالم و یا غرق در یک مشکل بزرگتر از مشکل امشبم هستم که در مقابل دل گرفتگی امشبم هیچ است.

تویی که مرا آفریدی ؛ چه چیزی در سر داشتی؟من بارها مُردم و نبودی!هیچکس نبود.خودت دیدی که از روزی که مرا آفریدی چه ها بر من گذشت،ایا من طعم نوزاد بودن را چشیدم؟یا طعم بچگی؟یا نوجوانی؟یا جوانی؟چرا من هیچوقت مثل دیگر بندگانت نبودم؟ولی تو همیشه برای من عزیز بودی،تو خدای من بودی،روز هایی از نوجوانیم  به خانه میامدم و پنجره اتاقم را باز میکردم ان روزها روزهای خوب زندگی ام بود که ۲ ،۳ ماهی بیشتر طول نکشید، خودت دیدی مگر نه؟پنجره اتاقم را با  اُمید و نام تو باز میکردم آفتاب و نسیم خنک به صورتم میخورد و تورا شکر میگفتم صبحا که پا میشدم هنوز اسم خودم را یادم نیامده پنجره را باز میکردم و میدیدم خورشید کل اتاقم را گرفته و وجودت را شکر میگفتم تو برای من همان خورشید بودی که بر اتاقم میتابیدی،من وجودت را در تابش ان خورشید در زندگیم حس میکردم یه گلهای روی پنجره اب میدادم و تورا شکر میگفتم،برایت قران میخواندم یادت هست؟!برای تو بلند بلند قران میخواندم و لذت میبردم یادم میاید که روزی گفتم زندگیم خیلی خوب پیش میرود ولی این خوبی یک نواختش کرده کاش یه تلنگری داخل زندگیم بی اندازی،یادت هست؟آن روز را؟یا اصلا من را؟من را میشناسی؟من همانم !از ان روز دیگر یک روز خوش را دوباره ندیدم من همانم من را یادت هست؟من باختم، این دیگر چه تلنگری بود من مُردم!بارها!به تعداد دفعات زیاد،من را عاشق کسی کردی که به او نرسیدم،دیدی چه اعذابی کشیدم؟مردن من را میدیدی؟با تیغ جان خود را هر روز خراش دادن را میدیدی؟چرا دیگر خورشیدت بر اتاقم نمیتابید؟چرا دیگر نبودی؟آری زمستان شده بود ولی بعد ان زمستان بارها بهار شد بارها تابستان شد چرا باز بر زندگیم بر اتاقم خورشیدت که نشان وجودت را میداد نتابید؟حس فرزندی را داشتم که پدرش رهایش کرده تو مرا رها کردی ارزوی نمردن بعد خودکشیم را میدیدی؟ از دنیای پس از مرگ میترسیدم،هنوز هم میترسم که ادامه میدهم اگر در ان دنیاهم اعذابم بدهی چی؟اگر بهشتت نصیبم نشود چه؟دیگر طاقت زجر کشیدن در جهنم را ندارم،من جهنم را دیدم،تمام جانم درد میکند نمیخواهم جانم در جهنم هم بسوزد بعد از عاشق شدنم چه آن اتقاقات هم میدیدی؟اذیت های ادم های دورم را میدیدی؟میدیدی که در ان خانه توان نفس کشیدن را نداشتم؟میدیدی چه بلاهایی سرم میاوردند؟چرا هیچ کاری نمیکردی؟ان شب ها که کف سرامیک اتاقم دراز کش و با گریه صدایت میکردم که خدایا من را میبینی؟میدیدی؟صدایت میکردم که یک نشانه برایم بفرست تا بدانم رهایم نکردی ان شب ها من را میدیدی؟افسرده شدنم را میدیدی؟دو قطبی بودنم را یا بعد از ان هم من را ندیدی؟نگفتی این دختره من برای ان همه درد خیلی کوچک است؟چرا بازهم نجاتم ندادی؟چرا دستم را نگرفتی چرا؟بعد از ترس از دنیای بعدی میدانی از چه میترسم؟از اینکه گریه کن برای سر مزارم ندارم.کی میاید سر قبرم جز چند نفر؟سر قبر من مانند بقیه جوان ها پُر از دوست و اشنا و خوانواده نمیشود چون من هیچکس را ندارم.همان چند نفری میایند که در این دنیا اعذابم دادند.ولی من انهارا حلال میکنم چون از زندگی پس از مرگ میترسم،اگر حلال نکنم و انها بعد از مرگ بخاطر من اعذاب بکشند چه؟من راضی نیستم پس همه انها حلالند،من نمیخواهم که انها من را حلال کنند چون من کاری نکردم ولی تو من را حلال کن حتما خطایی کردم من را رها کردی،دوست دارم بعد مرگم برایم شب ها یک چراغ بالای سرم همیشه روشن بگذارند،تا از تاریکی نترسم، جای گل و گلدان بگذارند و روی مزارم دانه بپاشند و جای اب بگذارند تا پرنده ها هر روز روی مزارم سیراب شوند،ان عکسم که درونش از ته دل قه قه میزنم را برای اعلامیه ام بگذارند و برایم گل پر پر نکنند گل هایی که میاورند را همان گونه با شاخ و برگ بر مزارم بگذارند،دوست ندارم کسی بعد مرگم غذا بین مردم پخش کند دوست ندارم بعد مرگم کسی درحال پخت و پز برای غذای مرگم باشد،فقط هر سال به یادم غذا برای کودکان کار و مردان و زنانی که سر خیابان نیازمند هستند پخش کنند. خیلی زود به زندگی خودت برگردند و اعذا دار نباشند.

روی سنگ مزارم آغاز و پرواز را بنویسند

و بنویسند که دلتنگ رفت ؛ برایم آهنگ غمگین بگذارند و من را فراموش نکنند

من از فراموش شدن میترسم.

#میما🖤

پایان ۳:۳۹