دوماه دیگه عروسیمه ولی کمکی بهمون نمیکنند😔💔

خوب خونه ندن که بهتره

زیر منتشون هم نمیری

منم پدر شوهرم یه عالمه خونه داره و ما الان اجاره نشینیم دریغ از هزار تومن که کمک بکنن، الان تا گردن تو قسط وام هایی هستیم که باید بابت کمک نکردن اونا بدیم 

آدم نباید از کسی انتظار داشته باشه اما آسیب روحی میبینی وقتی پدر و مادر مثل یه غریبه فقط به فکر خودشونن، وقتی میبینی بچت مستاصله چطور میتونی نادیده بگیریش ، شاید با یه کمک کوچیک از طرف اونها ما اینقدر زیر بار فشار اقتصادی له نمیشدیم، یه جوری الان شده که واقعا نه من نه همسرم دوست نداریم حتی دعوتشون کنیم که بیان خونمون 

شرمنده با تاپیکت زخم دلم تازه شد پرگویی کردم💙

یه چیزی بت بگم

از همین الان دستت رو بذار روی زانوی خودت و بلندشو 

خانواده ی همسر منم یک هزارتومن خرج نکردن

نه عقد ن عروسی 

هیچی نداشتم

پسرم ب دنیا اومد یه کادو بهم ندادن

من ک توقعی ندارم ازشون چون پیر هستن و سالخورده 

فقط با خدای خودم عهد کردم ک بتونم زندگیمو با پستی ها و بلندی هاش بگذرونم و تحملم زیاد بشه 

رابطمم با خانواده ی همسرم خوبه و از هیچ احدوناسی توقعی ندارم 

مثل پدرشوهر من

کلی مغازه و خونه داره البته ما شهر اونا زندگی نمیکنیم ولی همسر من یک سال سر کار نمیره یک بار زنگ نزد بگه پول لازم داری یا نه

حالم ازش بهم میخوره

اخه چند تا خونه داشتن همه کلید اول و نو، حتی هیچ مستاجری توشون نبود و ترجیح دادن هوا توش بچرخه تا ما 

حتی منو همسرم قبلش داشتیم بین خودمون حرف میزدیم که اگه مامان باباش خونه ای بهمون دادن تا وقتی توشیم اجاره بهشون بدیم و نیتمون خوردن مال و اموال نبود 

ولی وقتی میبینی این حس حمایت و پشتیبانی رو نداری حس خورد شدن میکنی