مشاوره بدید

چ بگم خب متاسفانه توی این جامعه همیشه زن ضعیف بوده دوست ندارم اینا رو بگم اما میدونم شاید شما با طلاق راحت بشین اما بالاخره برای بچه هاتون خیلی فرق داره که پدر مادر باهم باشن یا نه و خیلی ضربه میخورن مخصوصا تو این سن

اگر بخواین طلاق بگیرین پشتیبان دارین؟منظرم اینه که خاتوادتون همایتتون میکنن؟

من توی نزدیکان خودم کسی رو میشناسم که شرایطش تا حد زیادی شبیه شما هست و به خاطر بچه هاش مونده شاید بهتره بگم از خودش گذشته اما شما در صورتی این کار رو کنین که بچه هاتون هم توی این زندگی نخوان آسیب ببینن 

متاسفانه انقدر این روند رو طول میدن آخر هم ماهی یدونه سکه به عنوان مهر میدن و اگر بخواین بچه هاتون رو نگه دارین که شرایط خیلی سخت میشه و کلا زن بیچاره توی این جامعه به خاطر همین چیزا مجبور هست خیلی کوتاه بیاد باور کنید خودمم از این که هی میگم کوتاه بیاین احساس بدی دارم اما خب متاسفانه راه چاره همینه

همیشه میگه که اگر میخواستم طلاق بگیرم باید قبل بچه اولم بود خودش میگه که اول ها شرایطم خیلی سخت تر بود ولی به مرور زمان شوهرم بهتر شد )البته همین الانم رضایت کافی رو نداره 

شما اصلا سعی کنید بچه هاتون متوجه این موضوع نشن و این نظر شخصیمه که جدایی برای بچه خیلی بدتر هست و اصلا در آینده پیش دوستاش و بچه های هم سنش اعتماد به نفسش میاد پایین

همیشه آدما توی عصبانیت این حرفا رو میزنن دل شما هم شکسته حق دارین همسرتون حتما مشکلی داره یا تاثیر رفتارای پدر و مادرشون توی گذشته حالا یا تربیت غلط هست که اینطور شده وگرنه از روی تنفر به شما که اینا رو نمیگه یا مثلا کسی دوست نداره بچه خودشو ناراحت کنه به نظرم دوبار سکوت کنید حتی اگه حق با شما هست حق رو بهش بدید بعد دعوا آروم باهاش حرف بزنین بگین خودتو ناراحت نکن یا نمیدونم یکم اعصابم خورد بود و اینا یجوری به خودش احساس خجالت رو میدین که دفعه بعد شلوغ نکنه

امیدارم مراقب خودتون باشین براتون دعا میکنم