اونایی که عاشق تنهایی هستید بیاید

اینقد ساکتم میتونم یه روز کامل روزه سکوت بگیرم میریم مسافرت همه در حال حرف زدن و بگو بخند هستن من یه گوشه کز کردم و نگاشون میکنم

جدیدا انگاری لکنت گرفتم کلمه ها  جمله هارو بد بیان میکنم

این اخلاقم منو از همه و از شوهرم دورم کرده منفور دیگران شدم.

چقدر مثل منی خیلی بده 

همونقدر هم ک چیزی میگم اینقد نسنجیده و پر سوتی هست ک بیشتر مسخره میکنن و شوهرمم هی از تو حرفام عیب و ایراد در میاره

 از بچگی شخصیت درونگرایی داشتم و ساکت و بشدت استرسی بودم طوری ک موقع استرس ضریان قلبم بشدت بالا میرفت و بدنم میلرزید حتی از روی لباس هم مشخص بود و از جمع هراس داشتم و خجالتی بودم 

خیلی ممنون از اینکه این همه برام وقت گذاشتی و حرفای خوبی زدی ولی من انگاری خیلی از دنیا عقبم یه چیزایی مردم خبر دارن و جاهایی مردم رفتن یا راجع ب موضوعاتی اطلاعات دارن که من نمیدونم چیزی راجع بهش و انگار حافظه ام پاک شده باشه و پیش شوهرم خجالت زده ام یا همه ب دید یه خنگول نگاهم میکنن  ،هیچی بلد نیستم از پس هیچی برنمیام وچیزی بهم بسپرن با ترس و لرز و بی اعتمادیه چون دست پاچلفتی ام ،بخدا حرف زدن و رفتار کردن درست هم یه نوع مهارته من هیچی از اداب معاشرت و اداب اجتمایی نمیدونسم و الانم ک تازه چشمم باز شده و بعد اونهمه سرکوفت و حرف شنیدن و مسخره کردن دیگران حس استرسم بیشتر شده و افسردگی و گوشه گیریم شدیدترشده همش تنها هستم حتی شوهرمم ادم حسابم نمیکنه و از اخلاق من بدش میاد براش جذابیت ندارم و همیشه حتی یه بچه کوچیک رو با من مقایسه میکنه ،فک میکردم با ازدواجم یه خورده اعتمادبنفس میگیرم ولی سرم بیشتر اومده پایین و عیب و ایرادایی ک از مجردیم داشتم ب چشمم اومده دارم هر روز باهاشون دست و پنجه نرم میکنم و وقتی تو جمع میرم از خودم بدم میاد و حس بدی بهم دست میده از اینکه مثل بقیه نیستم و همیشه تو هرجمعی ب شکل ضایعی با بقیه فرق دارم چون اونا شادتر و اهل بگوبخندو خوش سروزبونن و از ادم گوشه گیر ساکت و اروم خوششون نمیاد، ادمی هم نیستم با هر داستانی ک تعریف میکنن و یه حرف ساده خندم بگیره بیشتر خندم مصنوعیه و از ته دل نیست و شخصیت دپرس وخنثایی دارم نمیتونم احساسم بروز بدم معمولا بی تفاوتم و حسی ب کسی یا چیزی ندارم حتی اگه اونچیز باب میلم باشه و چیز خوشحال کننده ای باشه!بیشتر تو خودمم.