ینی میشه ؟

اون اینده ای که میخوای اگر وابسته به زمان باشه پس باید صبر کنی و با شرایط الانت به سازگاری برسی تا بعد..

اگه رسیدن اینده ای که میخوای بستگی به حرکت خودت داشته باشه پس نباید منفعل باشی 

زیر ۲۰ سال سنته؟

معمولا تو سن تو  اکثرا همه با همین شرایط مشابه دستو پنجه نرم میکنن این سن سن فشار و بحرانه ،همه این شرایط روی هم اثر میذاره و فشار رو بیشتر میکنه ،بخاطر هویتی که هنوز کسب نشده  از خودشون و دنیا و اینده تفکر مبهمی دارن ،باید با شرایط الانت انطباق پیدا کنی و هرچه قدر که میشه سازگار شی و منتظر گذر زمان باشی در همین حین باید راه هاییم برای کاهش فشار این شرایط پیدا کنی تا سازگاریتو راحت تر کنه،با افزایش سن و گذروندن مراحل مختلف اینده برات روشن تر میشه و خودتو بیشتر میشناسی و به ارامش نسبی و با ثبات تری دست پیدا میکنی و کشمکش های درونیت کاهش پیدا میکنه 

خواهش میکنم من حرف دلم رو بهت زدم

گزینه اول اینکه اگه امکانشو داری برو مشاوره خانواده و... چون این واقعا برات لازمه در واقع برای همه لازمه ولی اصلا جدیش نمیگیرن و انگار ترجیح میدن زیر بار فشارها داغون شن ، اگه مشکلت ریشه یابی بشه و بتونی خودتو بهتر بشناسی بهتر میتونی با شرایط کنار بیای ،مشاور کمک میکنه رویداد های دوران کودکیت و شخصیتی که درونت شکل گرفته رو بررسی کنی ضعف هات و بشناسی و ببینی خودت تو  بروز این شرایط چقدر نقش داری ، چی و کی باعث شده ... ،

راهکار ساده و موقت اینه که از شرایطی که اضطراب و‌.. برات ایجاد میکنه به طور موقت نادیده بگیری و با خودت  فعلا به درک ،یا احساساتتو مستقیما ابراز کنی و تو خودت نگه نداری و تخیله هیجانی کنی البته به روش صحیح ...

اگر احساس خشم میکنی اونو به صورت گریه ابراز نکن ، خشم رو نباید سرکوب و درون ریزی کنی ،خشم باید به صورت به صورت خودش ابراز بشه ،کاری که خیلی از دخترای سنین تو و حتی بالاتر میکنن و همین فشار روانی رو بیشتر میکنه