در جواب کامنتتون تو اون تاپیک باید بگم حقیقتا زندگی اکثر ادما همینه تلخه ولی حقیقت داره وبه جای اعتماد اعمال محدودیت هست واین بی اعتمادی رو مردها در دل زنها انداختن
من قبول ندارم که مردها مقصرن فقط.
مسلما دو طرفهس
اصل قضیه هم بی اعتمادی نسبت به خودشونه نه همسرشون.
اگر فرد نسبت به نقش خودش توی زندگی همسرش آگاه باشه و جایگاه درستی برای خودش ایجاد کرده باشه میتونه مطمئن باشه که همسرش اصلا نمیتونه جذب دیگری بشه چون تمام خواستههاش رو داره و ثانیا نمیتونه همسرش رو ناراحت کنه و ثالثا میدونه که اگر خیانت کنه مدام باید با این شک دست و پنجهه نرم کنه که همسرش داره بهش خیانت میکنه.
اگر دو طرف بالغ و آگاه و باشعور باشن و بلد باشن برای هم کافی باشن احتیاجی به اعمال محدودیت نیست
من تو تصور خودم برای همسرم بی نهایت بودم اما......
چطور از این به بعد با ارامش زندگی کنم واعتماد کنم؟خب درست میگی من الان حس ناکافی بودن دارم عزت نفس ندارم که میترسم خیانت ببینم دوباره
تکلیف من چیه؟ولش کنم به حال خودش؟محدودش نکنم؟چطوری؟هر چند تقریبا میدونم از این غلطا نمیکنه دیگه ولی قبل مطمئن تر بودم که نمیکنه ولی کرد
همونطور که گفتم خیانت نکردن با اعمال محدودیت ارزشی نداره
ضمن اینکه گفتم دو طرف پیش نیازهایی لازم دارن که همسر شما نداره.
وقتی که ارزشی برای رابطه و احساس شما قائل نیست چرا برای شما مهمه که محدودیت ایجاد کنید؟
ببینید من میدونم که خیانت نمیکنه ولی این اتفاق باعث شد که ترسش همیشع تو وجودم باشه ختی اگر از شوهرم جدا بشم وبا یکی دیگه ازدواج کنم همینقدر رک گفتم تا متوجه منظورم بشید من تازنده ام از این قضیه ترس دارم وا خداگاه کنترل میکنم حتی داداشمو خب من چیکار باید بکنم که لینجوری نباشم چون واقعا خسته شدم
دوست دارم رنگ پوست بچم سفید باشه
اما ملیت هم مهمه برام
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز