واقعا چرا ؟

توی شرایط بسیار افتضاحیم نمیگم بگم باورتون نمیشه 

خیلی تحمل کردم خیلی صبوری کردم  هزار بار طاقتم تموم شد نا امید شدم دوباره پا شدم به خودم امید دادم

واقعا دیگه در توانم نیست کمم تحمل نکردم 

خیلی التماس خدا کردم  نمیگم آدم خوبی شدم ولی از بدیام کم کردم و سعی کردم که خوب شم 

هزار دوره دعا و نذر و نیاز و التماس در خونه هر کدوم از ائمه رو زدن افاقه نکرد

الانم جایی وایسادم که اگه همین الان خدا دستمو نگیره پرت میشم به قعر جهنم هم تو این دنیا هم تو اون دنیا 

زندگیم نابود میشه  دیگه از پا افتادم  افسرده شدم 

جوون نشده پیر شدم 

بُریدم از بی کسی  هیچ دردی بزرگتر از بی کسی و بی پناهی نیست