قبول ازدواج و حتی قبول همکاری باهاش اشتباهیه که روحت اذیت میکنه .
ببین باید به نوعی از بلوغ برسی که بفهمی همدم بودن و همراه بودن خیلی برای ازدواج مهم تر از پول هست
پول و درآمد مهمه ولی اینکه اگه برای یه اشتباه که سهوی هم هست (مثل لگد کردن کفش عذرخواهی کنی و بعد غر هم بشنوی ) همراه بود مهربون بودن فهم و درک داشتن خیلی خیلی مهمه . تو زندگی مشترک آنقدر باید از هم عذر خواهی کرد و بخشید که گاهی فکر میکنم بخشش ساده چقدر تو زندگی مهمه، گذشت چقدر مهمه ، کینه ای نبودن ، غر غر نکردن ، حتی یه چای خوردن ساده کنار هم با لذت خیلی خیلی بارزش و مهمه برای شریک زندگی بودن .
ای کاش به جای اینکه بگن اقای خواستگار منزل دارند ؟! میگفتن اقای خواستگار چقدر توانایی گذشت و سازش با یک انسان دارن؟