من امام رضایی ام چون او موهبتی الهی است گویی مرواریدی در صدف است که باید آنرا قدر دانست امامی مهربان تر از مادر یاریگر تر از پدر و تکیه گاهی که هرگاه به اون تکیه کنی آسمان دلت را از تیرگی ها زدوده و تبدیل به دریایی زلال و شفاف خواهد کرد امامی که مهربانی اش همه را مدهوش کرده حتی پرنده ای را که نمیتواند از او دور شود و با مهربانی او انس گرفته و دیار خود را فراموش کرده و به خانه ی امام مهربانی ها پناه آورده و در آسمان خانه اش مهربانی اورا فریاد میزند و همه را به سوی او فرا میخواند