به نظرم ازدواج همش تقدیره وقتی خودمو شرایطم رو مقایسه می کنم با اطرافیان که ازدواج کردن و اینکه چقدر همسرانشون براشون همه کار می کنن و ارزش قائلن ولی حتی کسی که نمی گم خیلی کامل بود منو نخواست و دوستم نداره می فهمم ازدواج همش تقدیره خیلی دوسش دارم ولی یادی از من نمی کنه و دلش جای دیگس
همه چیز دست خود ادمه
من هنوزم بعد ده سال زندگی میگم قسمتی وجود نداره
عزیزم اولا هر نعمتی ک خدا ب آدم میده قطعا امتحان خداست ثانیا اونا راحت شوهر گیرشون بود ولی تو دلشون شابد پر غصه لست، خودمن اینقد زود شوهر کردم شاید اون موقع همه گفتن وای چشوهری گیرش اومد و از این حرفا، یعنی واقعا چشم همه دنبال زندگیمون بود، ولی شاید اگه چند سال بعد ازدواج میکردم زندگیم خیلی بهتر بود
اره تقدیره و شانس و اقبال ،من ی دختر خاله دارم شب و روز ولو تو کوچه خیابونا ی شوهر گیرش اومده ک یعنی بره بده هم کاریش نداره ی کارت پر پول دستش ی سوییچم دستش فقط شوهره میگه کاری ب من نداشته باش فقط برو
بعد من همش درگیر درس و دانشگاه و کار و اختلاف والدینم هم ک بود گوشه گیر بودم و از درد ابروم سر بلند نمیکردم کسی گیرم اومد ک دقیقه ب دقیقه بالا سرمه و تحت کنترل
منم دقیقا منم ایتقد گیر میده یعتی بشقاب هم نمیتونم ب نطر خودم جابه جا کنم تو کابینت اینقد غر میزنه دیگه هیچکاری جرات ندارن بکنم منم شوهرم خیلی سخت گیره بیش از اندازه
32 سالمه خیلی پیر شدم از بس شب ها با گریه خوابیدم از دستش
من برگردم واقعا فکر میکنم ازدواج نمیکردم هیچوقت
میرفتم دنبال پیشرفتم درس میخوندم دکترا میگرفتم موقعیت اجتماعی پیدا میکردم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز