شاغلم ولی شوهرم همیشه میگه به خاطر پولت گرفتمت نمیزاره راحت زندگی کنم هم خسیسه هم اصرار داره با خانوادش زیاد مرتبط باشم.با کلی جوش حرص بعد چند سال عادتش دادم که اختیار پولم دست خودمه . خانواده شوهرم فضول و آویزون. روشون بدی مدام خونه ما هستن. از یه طرفم میگم ولش کن حالا اونا اگرم فضولی میکنن از سر دلسوزیه منم تو این شهر کسی رو ندارم و طلاق به نفع بچه نیست. همیشه تنهام. هیچ کس رو ندارم. خانواده شوهرمم یه بچه نگه میدارن تا برم بیرون صد تا توقع دارن.مثلا خواهرشوهرم دختر لوسشو مدام ورمیداره میاره یا میخان هر جا بریم با ما بیان. از یه طرف از شوهرم بدم میاد و همیشه با هم دعوا میکنیم.فراوون بحث و دعوا و سر صدا. دست خودم نیس عصبی میشم ازش .
اگه قبل بچه به عقل الانم بودم صد البته طلاق. ولی اونموقع به قطعیت نرسیده بودم.
تنها با یه بچه تو شهر غریب نمیتونم زندگی کنم. راننده هم نیستم. خلاصه باید بسوزم و بسازم
