حمید_مصدق #

من گمان می کردم دوستی

 همچون سروی سرسبز

چارفصلش همه آراستگی ست من چه می دانستم هیبت باد زمستانی هست

 من چه می دانستم سبزه می پژمرد از بی آبی

 سبزه یخ می زند از سردی دِی

 من چه می دانستم دل هر کس دل نیست ! 

قلبها ز آهن و سنگ قلبها بی خبر از عاطفه اند ...

حمید_مصدق#  

در شبانگاهِ غمِ تنهایی خویش ،

عابدِ چشمِ سخنگوی توام ؛

من در این تاریکی ،

من در این تیره شبِ جانفرسا ،

زائرِ ظلمتِ گیسوی توام ...

گیسوانِ تو  ، پریشان‌تر از اندیشه ء من ؛

گیسوانِ تو ،شبِ بی پایانِ جنگلِ عطرآلود ...

شکنِ گیسوی تو ،

موجِ دریای خیال...

کاش با زورقِ اندیشه شبی ،

از شطّ گیسوی موّاجِ تو من ؛

بوسه زن ، بر سرِ هر موج گذر می‌کردم ...  

حمید_مصدق#  

🌺🍃🌺

ای صمیمی !

ای دوست !

گاه وبی گاه،

لبِ پنجره ی خاطره ام می آیی...

دیدنت ،

حتی از دور ؛

آب بر آتشِ دل می پاشد.

آنقدر تشنه ی دیدارِ توام ،

که به یک جرعه نگاهِ تو قناعت دارم !

دلِ من لک زده است...

گرمیِ دست تو را محتاجم ،

ودلِ من به نگاهی از دور ؛

طفلکی می سازد.

ای قدیمی ،ای خوب !

تو مرا یاد کنی یا نکنی ،

من به یادت هستم ؛

من....

صمیمانه به یادت هستم...  

🌺🍃🌺🍃🌺🍃🌺🍃🌺🍃🌺

حمید_مصدق#  

‍ 

🍀🌸🍀🌸🍀🌸🍀🌸🍀🌸🍀

میان من و تو فاصله هاست ؛

گاه می اندیشم ،

می توانی تو به لبخندی،

 این فاصله را برداری!

تو توانایی بخشش داری؛

دستهای تو توانایی آن را دارد،

که مرا

زندگانی بخشد.

چشم های تو به من می بخشد،

شورِ عشق و مستی.

و تو چون مصرعِ شعری زیبا

سطرِ برجسته ای از زندگی من هستی....

🍀🌸🍀🌸🍀🌸🍀🌸🍀🌸🍀🌸🍀

حمید_مصدق#