تو مگو همه به جنگند و زصلح من چه آید                               تو یکی نه ای،هزاری تو چراغ خود برافروز                                                                                                                                                       که یکی چراغ روشن ز هزار مرده بهتر                                      که به است یک قد خوش ز هزار قامت کوز