با ۳۸ سال سن کاملا میتونم درک کنم حس و حال دوستان هم سنمون و حتی دوستانی که تازه در شروع راه جوانی هستند . حقیقتا مدیریتی که میتونست باعث فراهم شدن یه زندگی ایده آل باش، برای مردم به خصوص جوانها داخل این کشوروجود نداره . بحث در خصوص سی*است نیست ، در مورد انسانیت هست و هم نوع دوستی .اینکه ما بتونیم شرایط را جوری رقم بزنیم که هم خودمون در اسایش باشیم و هم مردم ساکن در کشور .
ما خودمون را از خیلی خواسته ها محروم کردیم . طبیعی ترین خواسته هر جوان ، داشتن شریک زندگی هست ، ولی وقتی یه جوان به خاطر شرایطی که همه میدونیم و نیازی به گفتنش نیست ، از این خواسته چشم پوشی میکنه دیگه مسایل دیگه اهمیتش را از دست میده . ولی همون مسایل بی اهمیت ،در زمانی که ادم دلخوشیش اینها هم میسه ،غیرقابل دست یافتنی هست.
متاسفانه زندگی بهمون سخت گرفته و ما با تلاشی که میکنیم باز هم یک پله عقب هستیم. ولی خب نمیشه هم با حس ناامیدی جلو رفت . به هر حال فعلا اسمون برای همه این رنگ هست . شاید بعضی از جوانان به واسطه کمک پدر و مادر یا داشتن پارتی یا هم مسائلی که ما ازش بی خبریم مثل دست های پشت پرده بتونند به شرایط عالی برسند و بیشتر جوانها همه در یک شرایط هستند و همه فقط زنده هستند . و تفاوت زیادی بین زندگی کردن و زنده موندن هست