چطور رها کردین چیزایی که قسمتتون نبود

خودموزدم به بی خیالی وپخمگی

من شخصا نمیتونم اگ چیزیو واقعا از ته دل بخوام نمیتونم ازش بگذرم حتی اگ بهش نرسمم تاابد تو ذهنم میمونه مث یه حسرت میشه

من یسری آرزوهاوهدف هامو ول کردم ولی باز دارم تلاش میکنم بهشون برسم

هیچ یه شب مردم و فرداش به زندگی ادامه دادم تا ابد تو گوشه ذهنم خاموش و تارک میمونه اما از اینکه قبول کردم پذیرفتم تیکه تیکه شدن قلبمو دیدم الان سپردم دست خدا راحت و اسوده خاطرم به جهنم که نشد و هیچ موقع ام قرار نیس بشه

رهایه رها نیست

بعضییی وقتا میاد تو سرم ولی خب بی تفاوت تر از قبلم نسبت بهش

بستگی داره چی باشه من یسری رو چون نشد یا اون زمان باید میشد حالادیگه دیره نمیشه ولی مابقیشو میدونم بخوام میرسم نرسمم اقلا میگم تلاش کردم نشد

رها نکردم فکرم درگیرشونه

آرزو هایی که داشتمو از خدا خواستم با تأخیر ۲ تا ۶ سال بهشون رسیدم و دارم میبینم اگر زودتر از این زمان بهش میرسیدم جنبش رو نداشتمو ممکن بود به آبرو و خانوادم آسیب میزدم

آرزو های دیگه ای هم دارم مطمئنم خدا به موقعش قسمتم میکنه

ارزوهامو به خدا گفتم تا اون دنیا بهم بده،این دنیا فکرنکنم بهم بده

باید خودتو بزنی به اون راه انقد تلقین کنی و وانمود کنی برات مهم نیس و رها کردی تا واقعا ذهنت باورش بشه و کم کم فراموش کنی

یا باید یه جایگزین براش پیدا کنی تا زودتر اون هدفو فراموش کنی گرچه از نظرم تااخر عمر یادش نمیره ادم فقط میتونی بپذیری و ازش عبور کنی

منم چندتا دارم

مثل معجزه هم میمونه

یعنی همونقدر دست نیافتنی که بگم همین الان یه کوه جابجا بشه

ولی نا امید نیستم

به دوتا از حاجت های به همین بزرگی رسیدم که عقل بشر نمیپذیره که واقعی باشه

ولی خیلی طول کشیده خواسته های دیگم

میترسم کلا نرسم بهشون

من سه تا ارزوی بزرگ داشتم تو زندگیم

وقتی نوجوان بودم ارزوی رفتن به کربلا داشتم رسیدم

یکیش هم کلی تاوان و بها دادم بهش رسیدم بعد ۵ سال ولی واقعا انسان نباید اصرار کنه وقتی به صلاحش نیست( خیلی اذیت شدم بعدش)

اما بزرگترین ارزویی که سالها همراهمه و دیگه برام رسیدن بهش غیر ممکن هست تا لحظه مرگ هم از ذهنم نمیره هیچوقت نمیشه فراموش کرد😔