خانوما ممنون میشم راهنماییم کنید
من دو سال هست که ازدواج کردم اومدم خونه خودم. شوهرم شاغله و من خانه دارم. پدر و مادر شوهرم شهر دیگه زندگی میکنن حدود ۲ ساعت و نیم با ما فاصله دارن. دو تا هم خواهرشوهر دارم که هر دو متاهل هستن. پدرشوهر و مادرشوهرم هم کارشون کشاورزیه.
راستش از اول ازدواجمون تا حالا نشده بود شوهرم بطور مستقل جا بگیره از طرف محل کارش که بریم جایی. با هم مثلا مشهد رفتیم یه روزه و حرم موندیم یا مثلا پیاده روی اربعین رفتیم اما بقیه سفرهامون با خانواده شوهرم بود. شوهرم انگار یه ترسی ته دلش بود همیشه که بخواد جا بگیره و خودم و خودش فقط بریم. همیشه که میخواست جا بگیره قبلش به خانوادش میگفت مثلا بریم فلان جا؟ اگه اونا برنامشون جور نبود جا نمیگرفت. اینطوریم نبود که بیاد اینو واضح بهم بگه اما مشخص بود که یه نگرانی ته دلش داره چون واقعا هم خانوادش یه توقعی دارن ازش انگار چون تک پسره. جایی هم که میریم دو تا خواهرهاش هم با اینکه شوهر کردن، با مامان و باباشون میان باهامون. البته جای خیلی زیادی نرفتیم ولی خب اون ترس و نگرانی از تنهایی رفتن که توی دل شوهرمه منظورکلی من هست. این بار که شوهرم جا گرفت، گفت به اونام بگم؟ بهش گفتم چرا هر بار باید با خانوادت بریم؟ از ۱۰ تا مسافرتی که رفتیم ۹ تاش رو با خانواده تو رفتیم و گفتم لزومی نداره بگی من و تو یه خانواده جا و مستقل هستیم. حالا که اومدیم با هم عذاب وجدان دارم و با خودم میگم شاید توقعشون به جاست چون مادرش و پدرش خب کارشون کشاورزیه و همین یه پسرو دارن ولی خب اگه ادم بخواد اینطوری فکر کنه الان پدر و مادر خود من هم خب کشاورز نبودن اما زحمت کشیدن یه عمر. سر کار رفتن. این دلیل نمیشه. پدرشوهرم ماشاالله سرحاله میتونه با زنش بره مسافرت. منم نمیگم که کلا رفتن با اونارو قطع کنیم اما خب گاهی ام تنها رفتن نیازه. تازه خواهرشوهرم هم به شوهرم پیام داده گفته بی خبر رفتی. با اینکه شوهرم بهشون گفته بوده جا گرفته اما خب اون موقع رفتنمون قطعی نبوده.
نظرتون چیه؟
