دیوانه وار عاشقشم حتی الانم که به نبودنش فکر میکنم اشک میریزم
ولی صبرم لبریز شده دیگه کشش ندارم خودش عالیه اما امان از دخالت های بیجای خانواده اش...
بارها دلمو شکوندن و من بخشیدم و سکوت کردم ولی نه در شان خودم میبینم بخوام باهاشون وارد بحث و کشمکش بشم نه توان دارم دیگه حرفی بهم بزنن
(ممکنه بگید خانوادش که مهم نیست ولی گاها میبینم تحت تاثیر حرف اونا هم قرار گرفته و سمتشونو گرفته)
نمیدونم چطور بپذیرم نبودشو
فکر میکنم در آینده هیچکس نمیاد که اینقد عاشقش باشم و عاشقم باشه
از حرف مردم هم میترسم...
عشق و عاشقی همش کشکه
این حس تو فقط وابستگیه
باهاش صحبت کردی؟,تصمیمت رو بهش گفتی؟
به نظرم اصلا به تصمیمت شک نکن تمومش کن بعدا وجود نداره
هر چی هستن تا آخر عمر همین هستن تغییری به وجود نمیاد
اسمش عش نیست اگه بخاطر خاله زنک بازی جدا بشی
تو ایران ازدواج دو نفر نیس، ازدواج دو خانوادس💔
اون هم میخاد جدا شین؟با عجله تصمیم نگیر خوب فکر کن تصمیمی نگیر بعدا پشیمون شی
منطقی تصمیم بگیر اصلا پشیمونی نداره
من منطقی تصمیم گرفتم الان راضیم تو نامزدی جدا شدم
فک میکردم یا اون یا هیچکس دیگه
دیگه عاشق نمیشم
و همکن موقعه تو رابطه میدونستم که این حقم از زندگی نیست
مطمین بودم که این حقم از زندگی نیسسست
سعی کنین برین با فاصله خونه بگیرین که کمتر تردد داشته باشین باهاشون
اینجور که میگی عاشق همین چیز کمی نیست
یکم تامل کن
یه مشاوره برو با خودشم صحبت کن
منم عقدم مشکلم همینه دعواهامونو بردیم پیش خانواده ها و از همین جا دخالتاشون شروع شد
منم همین تصمیم و دارم و دقیقا به دلیلی که شما میخوای جدا شی جدا بشم و دقیقا خودش خوبه اما تحت تاثیر خانواده اش رابطه مون به گند کشیده شد
