همش غم بقیه رو میخورم

تو کز محنت دیگران بی‌غمی 

نشاید که نامت نهند آدمی 

شما عادی هستید، اونی که از درد و رنج آدم‌های دیگه بی‌تفاوت رد می‌شه؛ قبل‌ترش از دایره‌ی آدمیت خارج شده.

مثل اون‌ها غیر آدمیزادهایی که می‌گن به ما چه هزاران کودک بی‌گناه در غزه  زیر بمب و با گرسنگی تلف شدند!

آره بخدا منم مرگ و میر جون میشنوم حالم بد میشه تازگیام که خیلی زیاد شده

سعی کن غم هر کسی رو نشنوی

آدم برای این همه فشار ساخته نشده، یهو کم میاری‌ها

بخوای هر روز خبر بد بشنوی و حرفای منفی بشنوی سلامت روانت از دست میره

درددل دوست و آشنا رو هم اگه شنیدی فقط همدلی کن و رد شو، باهاش غرق نشو ته دریا

یه سری از صاحب عزا هم بیشتر غصه می‌خورن

این‌طوری نباش

اصلا خوب نیست

وقتی کاری از دستت برمیاد کمکش کن

وقتی نمیشه دیگه توکل کن به خدا و براش انقدر دعا کن تا دلت آروم بگیره

غصه نخور الکی چون فایده‌ای نداره

متاسفانه منم اینطوریم

یه بازار میرم این فقیر هایی که گدایی میکنن رو میبینم 

همه چی بهم زهرمار میشه 

من کلا برام شادی جمعی معنا میشه نه تکی 

با وضعیت جامعه ما خیلی خصوصیت جالبی نیست چون هرکی یه دردی داره

خیلی سخته راستش

آره ولی بعدش که خودت کم بیاری سخت‌تره

من دو سه سال درگیر درمان بودم، خیلی طول کشید تا به خودم بیام و با این کارها به خودم آسیب نزنم

منم مثل شمام ولی اشتباهه

در حد نرمال دلسوزی واقعا خوبه و نشانه انسان بودن شماست

ولی از حد که بگذره به روان آدم اسیب میزنه 

مثلا من وقتی بهشون کمک میکنم کمتر دلم میسوزه 

آدم اینطوری میتونه آروم کنه خودشو