مجردای بیست و پنج به بالا

من تا ۱۸ همش درس خوندم زیاد کلا نمی دیدمشون 

از ۱۸ تا ۲۰ بعد اینکه رشته تاپ قبول شدم انگیزه گرفتم و سخت کار کردم و درس خوندم و پول جمع کردم چون خانواده مرفهی بدنیا اومدم اما پدرم برای اینکه روی پای خود وایسم حملیت مالی نمیکنه بچه هاشو از ۱۸ به بعد ، دیگ خودم خونه گرفتم 

۸ ساله زندگی خیلی ارومی دارم خداروشکر با اینکه هر روز میرم خونشون اما دیگه تایمی برای بحث ندارن 

زیر ۲۵ ام ولی بزور تحمل میکنم چاره ای ندارم

تحمل و صبر 

چاره ای نیست 

از آدمای بیرون بهترن

خسته و ظله و بریده دیگه شب و روزم یکیه اینقدر خسته م که دام میخاد بمیرم گمراه و سرگردان چند ساله به امید ازدواج تو یه رابطه ی پوچ موندم حتی نمیتونم از تو رابطه بیرون بیام چون از تنهایی و بیکاری بدتر می پوسم و همین عمرم و داره تلف و تباه میکنه