راستش عزیزم من با مشاوره و کلی تحقیق رسیدم به اینکه از اساس نباید وارد ارتباطِ احساسی و بی هدف بشم...
چون حقیقتاً آشنایی با این طور روابط تکمیل اتفاق نمیفته که اگه میفتاد بعضیا بعد چندسال دوستی و بعدش ازدواج چرا طلاق گرفتن..
همون کشیدن کنار برای بعضیا خیلیی سخت میشه
چون به خاطر علاقه ای که اتفاق میفته برای بعضیا ذهن و فکرشون مانع دیدن یه سری واقعیت ها میشه..
کلی استدلال هست برای قبولِ اینکه رابطه لازمه و کلی هم استدلال هست که میگه رابطه به این معنای امروزیش که بریم ببینیم حالا چی میشه اگه خوب بود که مبارکه اگه نه.. لازم نیست...
باید خود فرد تو موضعِ تشخیص قرار بگیره در نهایت بازم...
من مخالف ارتباطیم که تبدیل به روزمرگی بشه میدونی منظورمو؟
وگرنه کسی که از اول با قصد اردواج بره جلو از همون اول شروع میکنن به گفتن معیارهاشون نه صرفا رفت و آمد و ابراز احساسات و امتحان کردن طرف مقابل و ...
خودشناسی هم خیلی مهمه.. اگه فرد خودشناسیش قوی باشه خیلی زودتر میتونه مشخص کنه با طرف مقابل به درد هم میخورن یا نه
الکی خودتو به مریضی و بی حالی نزن و گریه زاری را ننداز خیلی زود عادی میشه براش
نگاه کن اگه طرفت ناز کش هست ناز کن و الا صرفا فقط بحث پیش میاد
همه چیتو نگو به هیچ عنوان بد خانوادتم نگو و خاطره چه خوب چه بد اصلا نگو
تو دوره نامزدی و ابن چیزا تا زنگ نزدن بهت دعوت نکردن نرو میشه وظیفه فردا کار هم میندازن رو دوشت اونم با توقع زیاااد
تا میتونی با خودش برو خونشون وقتی نیست نرو
ازشون تا میتونی راجب چیزی نظر نخواه که فردا تا مدل لباس پوشیدنتم نظر میدن
شوخی و خنده بی دلیل فقط باعث میشه روشون باز شه
به هیچ عنوان بخاطر طرفت از خط قرمزات کوتاه نیا که فقطططط بی ارزش میشی، مثلا اگه اهل درس خوندنی یا شاغل بودن نگو وااای فلانی دوست نداره ، یا مثلا من همیشه همه جا بدون حجابم بخاطر فلانی از این ب بعد شال بزارم واین چیزا
خودتو بیکار و همیشه منتظر و لنگ طرفت نشون نده
شما کلا از رابطه بیا بیرون چون اونقدری عقلت کامل نیس که این چیزا رو تشخیص بدی
سریع هول نشین، اگه واقعا بخوادت به هر قیمتی به دستت میاره!
