عشق عذابی‌ست ترش و شیرین و شور

عشق، عذابی‌ست ترش و شیرین و شور. عشق ناسالم اما تلخ مثل زهرمار است. عشقی که با کمبودها و طردشدگی ها و فلاکت ها و نادیده گرفته شدن ها در آمیخته باشد، سرطان است. و من دچار این سرطانم. من حال خوبم را، تفریحم را، لذتم را و در یک کلام تمام خوشی های زندگی‌ام را جمع کرده‌ام توی یک نفر. فرض کنید که آن یک نفر هم بیمار باشد. که هست. فرض کنید آن یک نفر، یک شب خنجری را نصفه و نیمه در قلبتان فرو کند و برود. که کرده و رفته. و با خودش فکر کند که یا خوب می‌شوی و یا می‌میری. هر اتفاقی قرار است بیفتد، او از قبل صحنه‌ی جرم را به نفع خودش چیده. آن چنان ماهرانه که بعدا بیاید به تو بگوید که خودت چاقو را برداشتی و کردی توی قلبت و تو هم باورت بشود. چون او ماهرترین آدم روی زمین در راه انداختن بازی روانی است. چون او تو را طوری دستکاری کرده که به عقلت، چشم هایت و حتی خاطراتت شک داری. و حتی حالا باور داری همه چیز زیر سر اوست اما صبح که بیدار می‌شوی، همه چیز تقصیر توست. علیه تو. ضد تو. صبح که بیدار می‌شوی، بی‌دفاعی. یتیمی. سردرگمی و می‌خواهی بروی از همان که دیشب تو را کشته معذرت بخواهی. و دلیلش را نمی‌دانی. نمی‌فهمی چطور یکهو خلع سلاح می‌شوی. نمی‌فهمی دقیقا کجای کار است که می‌لنگد. در خلسه‌ی خاصی هستی. راستش را بگویم، صادقانه بگویم، بی‌چاره هستی. قابل دلسوزی شده‌ای. بیمارت کرده و همه چیز را طوری چیده که باور کنی درمانت از اوست. تو را از خودت گرفته و پس نداده. تو را تکه تکه کرده و هربار تکه‌ای از تو را می‌گیرد توی دستش، جلوی چشمت تکانش می‌دهد و می‌اندازد جلوی سگ. داری می‌میری. داری می‌میری. دارد تو را به دست خودت می‌کشد. دارد خودکشی‌ات می‌کند. نجاتت بده. نجاتم بده.