احساس پوچی و بی ارزشی و خستگی

با سلام حدودا ۶ سال میشه که در زندگی احساس بی ارزش بودن میکنم همش دلم میگیره حوصله بیرون رفتن ندارم فقط دانشگاه میرم و کلاس زبان .همش تو تنهایی گریه میکنم و بعدش عین یه مرده میشم دلم نمیخواد با کسی زیاد صحبت کنم همیشه خستم و خوابم میاد همش سعی میکنم برای خودم انگیزه ای درست کنم و خودمو تبدیل به ادم قبل کنم اما نمیشه خاطرات گذشته رو مرور میکنم و دلم میخواست توی همون گذشته متوقف میشدم به صداهای اطراف حساسم و عصبانیم میکنن اینکه مجبورم در زندگی براساس عقل تصمیم بگیرم ناراحتم میکنه مثل انتخاب رشتم فکر میکردم اگر پزشکی قبول بشم این احساس پوچی ازم دور میشه به خاطر همین ۲سال پشت کنکور موندن رو به جون خریدم اما فرقی نکرد نسبت به اتفاقات خوب واکنش زیادی ندارم موقع قبولی شاید اندازه نیم ساعت خوشحال شدم موقع خواب خیلی حساسم همه جا باید تاریکی و سکوت مطلق باشه به اینده هم زیاد فکر میکنم و برنامه ریزی میکنم قبلا تمرکز و فهمم بر دروس بیشتر بود اما الان کمتر شده دلم میخواد بمیرم اما جرئت خودکشی ندارم دلم میخواد همه وسایل هامو بشکنم موقعی که ناراحتم دوست ندارم کسی دورم باشه بعضی وقتا سرم میترکه حوصله مراجعه به پزشک و روان شناس ندارم 

ممنونم از راهنماییتون