پرستارانی که پناه کودکان بیمار می‌شوند

نوشته:
1396/02/17 بازدید162
پرستارانی که پناه کودکان بیمار می‌شوند
نی نی سایت:‌ شاید خیلی از شما گذرتان به بیمارستان افتاده باشد و بخش اطفال را دیده باشید و از دیدن بچه‌هایی که در آنجا بستری هستند، دلتان به درد آمده باشد. اما شاید به این صحنه هم برخورده‌اید که آنها پرستارانشان را «خاله» صدا می‌زنند و نسبت به او ابراز احساسات می‌کنند. اما واقعا چه رفتاری باعث می‌شود بچه‌ها در محیط بیمارستان راحت باشند، با محیط آنجا ارتباط برقرار کنند و برای پدر و مادرشان کمتر بی‌قراری کنند؟ پاسخ این پرسش و پرسش‌های دیگر را از فائزه ولی‌پور، کارشناس پرستاری پرسیدیم.

حال و هوای بخش کودکان
محیط بخش در بخش کودکان و دیوار‌ اتاق‌ها باید رنگ‌های شادی مثل آبی و صورتی و پرده اتاق‌ها باید شکل‌های کارتونی و شاد داشته باشد. چون وقتی بچه می‌خواهد بستری شود احساس راحتی کند و بستری شدن در بیمارستان روحیه‌اش را ضعیف نکند. در بخش اطفال حتما باید اتاق اسباب‌بازی وجود داشته باشد که بچه‌ها ساعاتی در روز را در آن بازی کنند و بیشتر وسایل بازی و تفریح و سرگرمی برایشان فراهم باشد.
 
هم‌اتاقی‌ها باید هم‌سن باشند نه هم‌درد!
مسئولان بخش باید حتما بچه‌ها را طبق گروه سنی در یک اتاق با هم قرار دهند نه طبق نوع بیماری‌شان. ضمن ای که بخش کودکان باید تلویزیون هم داشته باشد تا بچه‌ها بتوانند کارتون‌ها و انیمیشن‌های مورد‌علاقه‌شان را ببینند مخصوصا کودکانی که بیماری‌های خاص دارند و بیشتر اوقات را روی تخت می‌گذرانند.

 زبانی که پرستاران باید بلد باشند
همچنین برای بچه‌ها ساعت ملاقات وقت بسیار مهمی است چون آنها پس از مدتی دور بودن از پدر و مادر‌شان می‌توانند آنها را ببینند. اما ما و همکارانمان می‌دانیم که بچه‌ها تفکر انتزاعی دارند و باید با آنها تصوری حرف بزنیم. به این صورت که مثلا وقتی زمان ملاقات را از ما می‌پرسند، ساعت ملاقات را به آنها بگوییم بلکه برای مثال باید این‌طور بگوییم که «هر وقت ناهارت را خوردی و کمی خوابیدی می‌توانی پدر و مادرت را ببینی».
 
 
رفتار پرسنل بخش اطفال و ارتباط آنها با بچه‌ها  
رفتار پرسنلی که در بخش اطفال کار می‌کنند از پرستار و خدمه گرفته تا پزشک عمومی و متخصص اطفال، بسیار مهم است. آنها باید بسیار خوش‌رفتار باشند و روحیه و صبر و تحمل بالایی داشته باشند. چون بستری شدن برای بزرگسالان هم سخت است چه برسد به بچه‌ها. مخصوصا پرستار‌‌‌ها باید در همان ابتدای ورود با بچه‌ها دوست شوند. اخم، گریه و بی‌قراری بچه‌ها در لحظه ورود به بیمارستان طبیعی است چون تصوری که آنها از بیمارستان در ذهنشان دارند تنها به آمپول زدن و سرم زدن ختم می‌شود. بنابر‌این بهتر است هنگامی که پرونده کودک قبل از بستری شدن در سیستم ثبت می‌شود، پرستار پذیرش‌کننده‌ی او، اسمش را از پرونده بخواند و یاد بگیرد . همین بلد بودن نام کودک اولین راه ارتباط‌گیری پرستار با او است. خوش رفتاری پرستار هم باعث می‌شود کودک بیشتر به آرام بودن اوضاع اعتماد کند. همچنین پرستار باید همه جای بخش را به کودک نشان دهند تا او با جایی که قرار است مدتی را در آن بگذراند آشنا شود و کمی ارتباط برقرار کند.

آخ آخ آمپول!
برای خیلی از بچه‌ها آمپول زدن به یک کابوس تبدیل شده است اما پرستار باید در هنگام آمپول زدن ترفندی بزند تا کودک از تزریق آمپول نترسد. آن هم به این صورت که سرنگ بدون سوزن را به بچه بدهد و به او بگویند:« حالا تو هم می‌توانی آمپول بزنی» تا ترسش از آمپول کم شود. همچنین کودک نباید قبل از تزریق آمپول آن را در دست پرستار ببیند. در لحظه تزریق هم نباید به کودک دروغ گفت که « آمپول اصلا درد ندارد» بلکه باید به او گفت:«ممکن است این آمپول کمی درد داشته باشد» همچنین زمانی که آنژیوکَت به دست کودک زده شده، حتما باید در آن ناحیه آتِل ببندیم چون بسیاری از بچه‌ها محض کنجکاوی دلشان می‌خواهد آن را باز کنند و یا دردشان می‌گیرد بنابر‌این باید به آنها گفت:« چیزی که به دست تو وصل است سوزن نیست بلکه پلاستیک است».



بچه‌های مقاوم به دارو!
خیلی از بچه‌ها نسبت به دارو خوردن مقاومت به خرج می‌دهند اما آنها هرچقدر هم که به دارو خوردن مقاومت نشان دهند، هیچ وقت نباید برای خوراندن دارو به بچه‌ها آن را در غذا، نوشیدنی و شیر آنها ریخت. چون ممکن است طعم آنها تغییر کند و کودک دیگر میلی به خوردن آن خوراکی‌ها و نوشیدنی‌ها نداشته باشد یا نسبت به آنها سوء‌ظن پیدا کند و به‌طور کلی تأثیر روانی بدی روی بچه می‌گذارد.

ارسال نظر شما

اولین نفری باشید که نظر میدهید